ابن بابویه، محمد بن علی بن حسین بن موسی قمی، مشهور به شیخ صدوق (حدود ۳۰۰-۳۸۱ هجری قمری / ۹۱۷-۹۹۱ میلادی)، یکی از دانشمندان و فقیهان بزرگ شیعه امامیه در قرن چهارم هجری است. شیخ طوسی در کتاب «الاستبصار» او را با لقب «عمادالدین» یاد کرده است. دوران جوانی خود را تحت نظارت پدرش گذرانید و سپس به منظور کسب علم به شهرهای متعددی سفر کرد و از اساتید گوناگونی بهره‌مند شد؛ به طوری که برخی شمار اساتید او را تا ۲۵۰ نفر تخمین زده‌اند.

ازلحاظ اندیشه، شیخ صدوق به مکتب اخباریان اولیه قم تعلق دارد. عصر او به خصوص دوره‌ای پرثمر در احادیث به شمار می‌رود و او ادامه‌دهنده مسیر شیخ کلینی در گردآوری و انتشار حدیث بود. این عالم گرانقدر تألیفات بسیاری دارد که از میان آن‌ها می‌توان به کتاب‌های «من لا یحضره الفقیه»، «علل الشرایع»، «الخصال»، «عیون اخبار الرضا» و «معانی الأخبار» اشاره کرد.

شیخ صدوق در شهر ری، نزدیک مرقد عبدالعظیم حسنی به خاک سپرده شده و مرقد او به عنوان محلی برای زیارت و احترام مورد توجه مردم قرار دارد.